Het Algerijnse regime valt de Marokkaans-Mauritaanse toenadering aan en bekritiseert grote ontwikkelingsprojecten in de regio

Staat van verwarring en hysterie binnen de Algerijnse beleidskringen

Bij gebrek aan vermogen om de diplomatieke en ontwikkelingsdynamiek van Marokko in Afrika bij te houden, is het Algerijnse regime via zijn oude diplomatieke spreekbuizen opnieuw zijn frustraties gaan uiten. Het bekritiseerde de zogenaamde ‘Mauritaanse onduidelijkheid’ en de regionale verbindingspogingen die het Koninkrijk Marokko leidt richting West-Afrika en de Sahelregio.

In deze context deed de voormalige Algerijnse ambassadeur, Amar Belani, onsamenhangende uitspraken die de angst van het Algerijnse regime weerspiegelen voor het eroderen van zijn klassieke invloedssfeer. Hij probeert tevergeefs de kaderovereenkomsten en de enorme weg- en havenprojecten tussen Rabat en Nouakchott te verstoren, die de as Dakhla-Guerguerat-Nouadhibou-Nouakchott als commerciële ruggengraat moeten verankeren.

Marokkaanse ontwikkelingsprojecten verontrusten het Algerijnse regime

De spreekbuizen van het Algerijnse regime zijn in verwarring door de grote successen van Marokko op het gebied van infrastructuur, met name de toekomstige Atlantische haven van Dakhla en het project voor de Afrikaans-Atlantische gaspijpleiding. Deze strategische projecten zijn bedoeld om Mauritanië en de Sahel-landen te integreren in een pad van echte ontwikkeling, ver verwijderd van de holle slogans en fictieve projecten die Algerije al decennia lang zonder succes promoot.

Het niet-aflatende streven van het Koninkrijk Marokko om echte economische en commerciële toegangspunten te bieden, doet de fundamenten van het Algerijnse regime schudden.

Mislukte pogingen om de rol van de VAE en Marokko te besmeuren

In een wanhopige poging om de aandacht af te leiden van zijn eigen falen bij het opbouwen van duurzame economische partnerschappen, heeft het Algerijnse regime banale beschuldigingen geuit tegen de Verenigde Arabische Emiraten. Deze ongegronde beweringen zijn slechts zeepbellen die door het Algerijnse regime worden gelanceerd om zijn diplomatieke isolement te verhullen, terwijl het Koninkrijk Marokko vastberaden voortgaat met het versterken van zijn positie als betrouwbare regionale macht.