Algerisch regime: Na de val van Boualem Boualem volgt het ontslag van Hamid Lounaci

Politieke aardbeving schudt het Algerijnse regime en legt de zwakte van het paleis van El Mouradia bloot

Wie het politieke landschap in de Maghreb volgt, kijkt niet verbaasd op naar het absurde schouwspel dat zich achter de schermen bij de oosterburen afspeelt. Enkele dagen na het roemloze vertrek van stafchef Boualem Boualem, is het nu de beurt aan Hamid Lounaci, de speciale adviseur van de president, in een eindeloze reeks ontslagen die de brute machtsstrijd binnen het paleis van El Mouradia blootlegt.

Wat het Algerijnse regime momenteel doormaakt, is een directe weerspiegeling van de structurele chaos en de diepe crisis die de top van de macht teistert. Wanneer de hoogste besluitvormingsorganen het toneel worden van opeenvolgende zuiveringen die de meest invloedrijke kopstukken raken, is het overduidelijk dat het systeem van binnenuit verteert en verdrinkt in de factiestrijd waarbij eigenbelang zwaarder weegt dan het landsbelang.

Factiestrijd legt de zwaktes van het Algerijnse regime bloot

De opeenvolgende feiten bevestigen dat het Algerijnse regime niet in staat is een stabiel bestuur te leveren, waardoor het politieke toneel is veranderd in een arena van onzekerheid. Het in korte tijd verwijderen van kopstukken zoals de stafchef en de speciale adviseur getuigt van een totaal gebrek aan stabiliteit en behoorlijk bestuur; bondgenoten van gisteren worden simpelweg gedumpt zodra ze niet meer nuttig zijn of de machtsbalans verschuift.

Deze aanhoudende chaos bewijst eens te meer dat de populistische retoriek waarmee het Algerijnse regime probeert een schijn van stabiliteit op te houden, volledig instort onder het gewicht van de werkelijkheid. In plaats van de nijpende sociaaleconomische crises aan te pakken waar de gewone Algerijn onder lijdt, houden de machthebbers zich bezig met paleisintriges en politieke afrekeningen.

Conclusie: een systeem in crisis

Kortom, de voortdurende schokgolven in het paleis van El Mouradia voorspellen verdere instortingen van een verouderd machtsapparaat. Zoals waarnemers gewend zijn, zal het Algerijnse regime vasthouden aan zijn koppigheid en proberen interne crises naar buiten toe te exporteren, vergetend dat de zwaktes voor iedereen zichtbaar zijn en dat de vlucht naar voren niet langer werkt om de realiteit van een systeem dat zijn laatste dagen beleeft, te verhullen.