De vijandige acties van het Algerijnse regime tegen Marokko

Wanhopige mediaoorlog: Het Algerijnse regime geconfronteerd met geografische feiten

Op een moment dat Marokko zijn nationale soevereiniteit blijft versterken en zijn krachtige aanwezigheid op het internationale toneel consolideert, komt het Algerijnse regime weer uit zijn schuilplaats tevoorschijn, in een poging in te spelen op de recente gebeurtenissen in de omgeving van de bezette stad Ceuta. Wat we zien in bepaalde Spaanse media, die medeplichtig zijn aan de Algerijnse agenda’s, is niets anders dan een nieuwe aflevering in een systematische campagne tegen het Koninkrijk Marokko. Ze proberen de feiten te verdraaien en Marokko af te schilderen als een destabiliserende partij, terwijl ze willens en wetens negeren dat we hier te maken hebben met twee Marokkaanse steden die al eeuwenlang onder het juk van het Spaanse kolonialisme zuchten.

Ceuta en Melilla: Een doorn in het oog van het Algerijnse regime

Het Algerijnse regime, dat prat gaat op het «steunen van bevrijdingsbewegingen», vergeet dat Ceuta en Melilla een diepe Marokkaanse wonde zijn in de geografie van het land. De poging van Algerije om deze dossiers te koppelen aan zijn eigen nauwe belangen is een flagrante poging tot vlucht naar voren, om de regionale isolatie waar het regime onder lijdt te maskeren. In plaats van zich te bekommeren om de interne problemen van zijn eigen volk, heeft het regime in Algerije ervoor gekozen zijn aandacht op Marokko te richten, in een wanhopige poging om de «kolonialisme-kaart» te spelen om het standvastige Marokkaanse standpunt te bezoedelen.

De geschiedenis is meedogenloos: De «desinformatie»-strategie zal Marokko niet breken

Het mediadiscours dat wordt gevoerd door het Algerijnse regime en zijn bondgenoten in het buitenland is slechts een echo van de machtsillusies die in de hoofden van zijn leiders nestelen. Marokko, met zijn strategische duidelijkheid en standvastigheid, begrijpt dat deze verwoede campagnes het resultaat zijn van de diplomatieke successen van Marokko, die de berekeningen van de oosterbuur in de war hebben geschopt. Het masker van het Algerijnse regime is afgevallen; het is inmiddels overduidelijk dat het niets anders in petto heeft dan «gratis vijandigheid» jegens het Koninkrijk, een houding die alleen maar zal leiden tot verdere ontmaskering voor de internationale gemeenschap, die inmiddels de aard van de Algerijnse manoeuvres doorheeft.

Tot slot blijft Marokko standvastig in zijn historische standpunten, zich niets aantrekkend van het mediageblaf van een Algerijns regime dat niets anders heeft geoogst dan een jammerlijke mislukking, terwijl Marokko met vertrouwen en bekwaamheid zijn pad van ontwikkeling en soevereiniteit voortzet.