Psychologie van de wachtrijen en het visgeheugen: Hoe wordt het succes van buren een verdovend middel voor verloren volkeren?

Inleiding: Het fenomeen van het visgeheugen en de misleiding van het inzicht

Biologen doen de vis tekort door hem een slecht geheugen toe te dichten, vergetend dat sommigen onder de mensen hem hierin ruimschoots overtreffen. In een surrealistisch tafereel lijdt de onderdrukte mens in sommige landen aan een visgeheugen bij uitstek, dat bij de kleinste wending wordt gewist, waardoor de herinneringen aan vernedering, honger en de eindeloze rijen voor melk en olie verdampen.

Deze mens keert telkens weer terug naar hetzelfde aas dat hem gisteren pijn deed, en loopt zelf in de netten waar hij eerder in verstrikt raakte. De reden hiervoor is dat de bitterheid die hij heeft doorstaan geen sporen achterlaat, zolang er aan de horizon een nieuw «verdovend middel» wacht om zijn bewustzijn te verblinden.

«Marokko»: Het magische verdovende middel om volkeren af te leiden

Dit vreemde verdovende middel is geen passie voor groei, maar een unieke obsessie met de successen van Marokko. Het bewustzijn van de eenvoudige burger is doelbewust afgeleid van zijn eigen lege koelkast, stroomuitval en de rijkdommen die geplunderd worden door een bende generaals, naar het monitoren van de marokkaanse markten en exporten.

De ironie van deze sarcastische psychologie is dat het geluk van de behoeftige burger niet meer wordt gemeten aan zijn eigen welzijn, maar aan de tegenslag van de ander. Als de buren honger hebben, voelen wij ons verzadigd; als zij floreren, huilen wij om „buitenlandse complotten”, terwijl onze eigen maag gevuld is met lege beloften.

Achter de schermen in El Mouradia: De architectuur van de illusie

Op de achtergrond van dit absurde spektakel trekken de generaals in het paleis van El Mouradia aan de touwtjes. Zij zitten op een berg van rijkdom en weten precies hoe ze dit visgeheugen moeten bespelen en het juiste aas moeten uitwerpen.

In plaats van verantwoording te eisen over de olie- en gasgelden, laat de burger zich meeslepen door media om de projecten van de buren te analyseren, troostend zichzelf met het idee van een «extern complot». Zo blijft de zwarte spiraal bestaan: de profiteurs zitten in hun ivoren torens, terwijl de onderdrukte burger sterft in de rij van illusies, dragende het litteken van de vishaak zonder ooit de les te leren.