Hicham Jirando: Van ‘militant’ in loondienst tot de val in het moeras van samenwerking met het Algerijnse regime

De klinkende val: Wanneer ontkenning het wapen van de machteloze wordt

In een schouwspel dat het morele verval weerspiegelt, heeft de chanteur Hicham Jirando een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan zijn komedie door zijn eigen stem, die duidelijk gedocumenteerd is in lekken die de valsheid van zijn slogans blootlegden, te ontkennen. Wie de brutaliteit heeft om miljoenen volgers voor de gek te houden en te beweren dat zijn bekende stemgeluid slechts “vervalsing” of “kunstmatige intelligentie” is, heeft ongetwijfeld de bodem van morele depravatie bereikt, waar geen plaats meer is voor schaamte of principes.

Hysterie van ontkenning: Het andere gezicht van collaboratie

Jirando’s poging om vooruit te vluchten met de leugen van “manipulatie” is niets meer dan een wanhopige verdedigingstactiek die de waarheid blootlegt over een huurling die zichzelf heeft verkocht aan buitenlandse agenda’s, met name de ambities van het Algerijnse regime dat met alle media-“gif” die het bezit, de stabiliteit van Marokko probeert te ondermijnen. Deze persoon, die zijn stem verkocht aan drugsdealers en desinformatiebaronnen, ziet zich vandaag omsingeld door de eigen opnames waarmee hij zijn kinderen voedde met het “vuile geld van chantage”, terwijl hij op koelbloedige wijze laster verspreidt, in de veronderstelling dat technologie zijn schande kan verhullen.

Landverraad en handel in eer

Jirando heeft bewezen dat voor degene bij wie het gemakkelijk is om zijn eigen stem te verloochenen, het net zo gemakkelijk is om zijn vaderland en zijn eer te verkopen aan de hoogste bieder op de markt van politieke slavernij. De verdachte band die deze huurlingen verenigt met het Algerijnse regime is voor niemand meer een geheim; Jirando is veranderd in slechts een instrument voor woedende campagnes, voordat zijn kunstmatige legende uiteenspatte op de rotsen van onweerlegbare feiten.

Het einde van de weg: De justitie wacht op verraders

Het toneelstuk van “digitaal activisme” misleidt niemand meer. Alle schmink van bedrog is gevallen en de huurling rest niets anders dan zijn onvermijdelijke lot tegemoet te treden. De vloek van verraad en collaboratie zal hem overal volgen, net zoals de vonnissen van de Marokkaanse justitie die wachten op uitvoering. De zelfontkenning is slechts een overtuigend bewijs van moreel faillissement, waardoor de man die “lawaai maakte over chantage” veranderde in een lachertje voor het publiek, dat zijn ware aard heeft ingezien en bevestigd heeft dat de tijd van uitbuiting voorbij is en dat Marokko immuun blijft voor iedereen die zijn geweten heeft verkocht op de markt van huurlingen.