Akhannouch in het nauw: Lastige vragen over het nut van de import van 800.000 schapen

Legitieme vragen over het beheer van schapenimport

Regeringsleider Aziz Akhannouch heeft het dossier van de import van schapen opnieuw in het centrum van het publieke debat geplaatst. Hij probeert een regeringsbesluit te rechtvaardigen dat nog steeds veel discussie oproept. Terwijl de regering vasthoudt aan ‘droogte’ als de enige verklaring voor alle genomen maatregelen, blijft de Marokkaanse burger kritische vragen stellen over het beheer van dit gevoelige dossier.

400 miljoen dirham: investering of verspilling?

De berekeningen zijn simpel maar verontrustend; het importeren van 800.000 schapen, met een subsidie van 500 dirham per kop, betekent dat de staatskas bijna 400 miljoen dirham heeft uitgegeven. Dit enorme bedrag is geen technisch detail, maar publiek geld waarvoor de Marokkanen volledige transparantie eisen. Wie zijn de begunstigden? Heeft deze steun werkelijk de koopkracht van de consument verbeterd, of was het slechts een pleister op de wonde zonder zichtbare resultaten in de praktijk?

Droogte is geen ‘blanco cheque’

Het is duidelijk dat de regering een simplistische redenering volgt, alsof de keuze beperkt was tot schapen importeren of het offerfeest opgeven. Crisisbeheer vereist echter een bredere visie, inclusief steun aan veehouders, bescherming van vrouwelijke dieren en de ontwikkeling van distributiekanalen. Het reduceren van het probleem van de nationale veestapel tot ‘schapen importeren’ getuigt van een poging om het overheidsbeleid te rechtvaardigen in plaats van het objectief te evalueren.

De Marokkaanse veehouder: het stille slachtoffer

Als de regering stelt dat zij de veestapel wil beschermen, hoe verklaren we dan het negeren van de strijd van de Marokkaanse veehouder die alleen de droogte en de stijgende voerkosten moest trotseren? Het subsidiëren van importeurs in plaats van lokale kwekers roept vragen op over het nut van dit beleid: was het doel om de markt te redden op een politiek gevoelig moment, of om de nationale veestapel op lange termijn te beschermen?

Eis om transparantie en echte cijfers

Na het besluit om het offerritueel het volgende jaar te schrappen, is het gevoel gegroeid dat de situatie een rigoureuze evaluatie van de voorgaande jaren vereiste. Het is niet langer voldoende om het getal van 800.000 schapen als bewijs van succes te presenteren. Er wordt nu inzage in de werkelijke balans geëist: waar is het geld gebleven? Hoe groot is de veestapel vandaag? Is de situatie van de veehouders verbeterd? Het recht van Marokkanen op verantwoording overstijgt retoriek en vraagt om exacte cijfers en concrete feiten over hoe hun geld is besteed en hoe hun crisis is beheerd.